In dit boek beschrijft Mieni Westerink ervaringen die haar leven hebben gevormd. In haar jeugd kreeg ze de ziekte van Bang, waardoor ze lange tijd in het ziekenhuis lag, in een gipsbed, en ook thuis nog lang moest revalideren. Toen ze weer beter was, had ze moeite om haar plaats in de wereld te vinden. Ze voelde zich erg eenzaam, merkte dwanghandelingen bij zichzelf op en begon jointjes te roken om tot rust te komen. Later bleek dat ze een vorm van autisme had.

Na de middelbare school ging het beter: ze ging studeren en ontmoette de man met wie ze zou trouwen. Ze wilden graag kinderen, maar haar zwangerschappen verliepen heel moeizaam, omdat ze een DES-dochter was. Haar moeder had tijdens de zwangerschap het DES-hormoon geslikt en dat had heel ernstige gevolgen. Toch kreeg ze uiteindelijk twee dochters en die waren voor haar en haar man een bron van geluk.

In die tijd ontwikkelde zich haar psychiatrische problematiek en moest ze worden opgenomen. Door steeds alles op te schrijven en kracht te putten uit boeken en muziek, is ze daar heelhuids en sterker uitgekomen, hoewel ze daarna nog zware klappen in haar leven moest opvangen.

Voor haar was de pen haar redding. Een aangrijpend levensverhaal over verdriet en veerkracht.