Een schitterend, inspirerend boek over schoonheid en kunst, over rouw en over tijd, geschreven door een suppoost van het New Yorkse Metropolitan Museum of Art; een boek dat troost biedt dankzij de helende kracht van kunst.

Miljoenen mensen beklimmen elk jaar de grote marmeren trap om het Metropolitan Museum of Art te bezoeken. Maar slechts een selecte groep heeft onbeperkte toegang tot alle hoeken en gaten. Dat zijn de suppoosten, die onopvallend rondlopen in donkerblauwe pakken en een wakend oog houden op de schatkamer van twee miljoen vierkante meter. Na de dood van zijn broer besloot Patrick Bringley, die nog maar net begonnen was aan een leuke maar hectische baan bij het prestigieuze blad The New Yorker, het roer om te gooien. Zijn verdriet zocht een uitweg, hij verlangde naar rust en troost. Dus solliciteerde hij naar de eenvoudigste baan die hij kon bedenken op de mooiste plek die hij kende: het Met.

Tot zijn verrassing wordt dit tijdelijke toevluchtsoord tien jaar lang Bringleys tweede thuis. We volgen hem terwijl hij kwetsbare schatten bewaakt, door de labyrinten onder de zalen dwaalt, negen paar bedrijfsschoenen verslijt en zich verwondert over de prachtige werken die aan zijn zorg zijn toevertrouwd. Naarmate de tijd vordert en de band met zijn collega’s hechter wordt, beseft hij wat een voorrecht het is dat hij zich kan terugtrekken in deze wereld, die hem troost en inspiratie biedt.

In de pers

‘Bringley is geen kunsthistoricus, geen curator, geen expert, maar hij kan kijken en voelen en schrijven (net als jij, lezer). Leer niet van de leraar maar van de leerling, oftewel de leerling is soms de beste leraar.’ NRC

‘Een vlot geschreven boek, fraai geïllustreerd met pentekeningen die voldoende aan de verbeelding overlaten. Je krijgt zin om het museum zelf te bezoeken. Bringley laat bovendien zien dat je voor vragen over persoonlijke universele levenservaringen altijd terechtkunt bij de kunst, ook zonder voorkennis. En dat, als je daarbij de weg even niet weet, je altijd terechtkunt bij een suppoost.’ Trouw

‘Patrick vindt ruimte voor rouw in het museum, maar observeert ondertussen de kunst én de bezoekers. Het is een mooie schets van hoe je troost kunt vinden in kunst én in de mensen om je heen.’ Olaf Tigchelaar, Boekhandel Kramer & Van Doorn, AD MEZZA Boekenpanel

‘Patrick leert om niet meteen alles in het leven te willen uitleggen, maar eerst gewoon te kijken. Door de jaren heen trouwt hij, krijgt kinderen en laat het museum weer los. Alsof hij wakker wordt.’ Margot Osse, Boekhandel De Omslag, AD MEZZA Boekenpanel

‘Patrick wil in het begin onzichtbaar zijn, maar ontdooit langzaam en ziet weer dingen die hem vreugde geven.’ Meriam Wehrens, Boekhandel Van Piere, AD MEZZA Boekenpanel

‘Ook leuk zijn de weetjes over de museumwereld. Dat er bijna zeshonderd supposten werken in het Met, dat ze shifts draaien van twaalf uur, dat het slecht betaald is. En die diversiteit: mensen van alle niveaus en achtergronden. De bezoekers zijn soms hilarisch en vooral herkenbaar. Het is een boek vol menselijkheid.’ Anthoni Fierloos, Het Paard van Troje/De Koperen Tuin, AD MEZZA Boekenpanel

‘Als de broer van Patrick Bringley overlijdt, lukt het Bringley niet meer om de snelheid van zijn leven bij te benen. Hij besluit zijn prestigieuze baan in te ruilen voor werk zonder status, als suppoost in het Metropolitan Museum of Art. Werk zonder status, maar wel: werk met tijd. Tijd om stil te staan. Tijd om te kijken, te voelen, te rouwen. Een schitterend portret van het leven in het museum.’ Libris Venstra

‘Een geweldig verhaal. Wat ik zo leuk vind: door dit boek ga je anders naar kunst kijken. […] En ik moest zo lachen om zijn observaties van mensen. […] Er zit heel veel diepgang in. Dat vind ik zo mooi aan dit boek: er zitten zoveel lagen in. Hij is aan het rouwen om zijn broer, en daardoor wil hij omringd worden door, en dat omschrijft hij heel erg mooi, iets wat groter is. […] Prachtig, echt prachtig.’ Mischa Blok in Blok & Dijkstra Lezen Nog Boeken

‘Een prachtig verhaal over schoonheid. Het is ook een verhaal over verdriet, het evenwicht tussen eenzaamheid en kameraadschap, en het vinden van vreugde in zowel het verhevene als het alledaagse.’ The Washington Post Book World

‘Geweldig. Als je ooit een museum hebt bezocht en bewegingloos voor een kunstwerk hebt gestaan, als je ooit naar een schilderij hebt gekeken en merkte dat je huilde, als je je ooit hebt afgevraagd hoe een beeldhouwer een menselijk lichaam kan vinden in een blok steen, dan is dit boek voor jou.’ Natalie Haynes