Wat gebeurt er als voor onze ogen geweld wordt gepleegd maar reacties uitblijven of aarzelen? Wanneer politieke, academische en culturele instellingen zich verschuilen achter diplomatie en wanneer zelfs geëngageerde kunstenaars dralen in het aangezicht van oorlog?

In the Absence of Bombs onderzoekt deze stilte. Hoe is een dergelijke verlamming mogelijk, juist in een tijd waarin gruwelijkheden live worden uitgezonden en apathie is geïnstitutionaliseerd? Hoe kan kunst respectvol bijdragen aan het erkennen van oorlogsmisdaden? Hoe kunnen dichters, beeldend kunstenaars, theatermakers en filmmakers het schokkende mediaspektakel kalmeren? Hoe kan rouw een collectieve en politieke kracht worden, in plaats van een eenzame leegte?

Aan de hand van getuigenissen uit Gaza en Charkiv, uit Beiroet en Brussel, brengen de samenstellers Pascal Gielen en Bahia Shehab een meerstemmig antwoord op een wereld die om duidelijkheid vraagt, maar die die tot nu toe niet biedt. In the Absence of Bombs moraliseert niet. Het dringt aan: op betrokkenheid, op aandacht, op het recht op rouw. En biedt een andere verbeelding van de rauwe werkelijkheid. Niet louter representatie, maar een waardige esthetiek die raakt en blijft raken.