‘Over een vrouw die zichzelf terugvindt na het ondenkbare.’ – NRC ••••

‘We hadden alles om gelukkig te zijn.’ Zo omschrijft Gisèle Pelicot haar huwelijk van ruim vijftig jaar met Dominique. Ze hadden drie kinderen, zeven kleinkinderen en gingen regelmatig samen op vakantie. Daar komt op 2 november 2020 een einde aan. Die dag laat de politie haar het allesverwoestende bewijs zien van de computer van haar man. Bijna tien jaar lang had hij haar in het geheim gedrogeerd en liet hij tientallen vreemden haar bij hen thuis misbruiken.

Toen hij en vijftig andere mannen werden berecht, besloot Gisèle om uit de anonimiteit te stappen. Haar moed haalde wereldwijd de krantenkoppen. ‘De schaamte moet van kant wisselen,’ verklaarde ze, en zo gaf ze miljoenen mensen een stem en hoop. Haar woorden betekenden bovendien een keerpunt in de publieke opinie over seksueel geweld.

Voor het eerst vertelt Gisèle Pelicot haar verhaal in haar eigen woorden. Ze beschrijft, eerlijk en kwetsbaar, haar jeugd, haar eerste liefde, haar carrière en haar moederschap. Een leven waarin ze vastberaden op zoek is naar geluk, zowel voor als na haar verwoestende ontdekking.

‘Ze heeft haar eigen stem gevonden, en in haar boek gebruikt ze die met mededogen, scepsis en soms zelfs een sprankje droge humor.’ – Trouw

‘Relaas van een uitzonderlijke veerkracht.’ – Knack

‘[…] Buitengewoon geslaagd boek […]  integer en onomwonden; niet buitensporig expliciet.’ – Het Parool

‘Het is een intiem en open relaas, dat zoekt naar antwoorden zonder Dominique daarmee vrij te pleiten.’ – de Volkskrant

‘Door terug te blikken laat Gisèle zien waar haar veerkracht vandaan komt: de vastbeslotenheid om op haar eigen voorwaarden altijd maar door te blijven gaan.’ – Linda.