Frontman Jurre Otto vond de zin 'Shy Bairns Get Nowt’ al struinend door de stad, gekalkt op een muur, middenin het schrijfproces van het tweede album van Queen’s Pleasure. Het resoneerde meteen. Het lijkt ook zo te zijn in deze tijd: als je niet schreeuwt word je niet gehoord. In een wereld waar polarisatie en algoritmes bepalen wat de orde van de dag is, is er zelden ruimte voor nuance. Gelukkig is meeschreeuwen geen probleem, het Amsterdamse viertal heeft genoeg te zeggen. De leden, inmiddels twintigers, spelen al samen sinds hun tienerjaren. Op de tweede plaat spelen en zingen ze alles wat ze dwars zit gepassioneerd van zich af. De Britrock raakt steeds meer met postpunk  doordrenkt. Het geheel krijgt een punk-energie mee, gedragen door de bas Jelmer van Os en de drums van Sal Rubinstein. 

Opgenomen in de afgeslotenheid van Vlieland in de winter dook de band het verlaten poppodium De Bolder in. Hier werkten ze onder toeziend oog van producer Frans Hagenaar met onverminderde energie aan de “moeilijke tweede”. Maar van echte moeilijkheid was in dit geval geen sprake: De twaalf nummers van de plaat barsten van de ideeën, van de creatief gevonden drum- en basritmes en de snijdende riffs van gitarist Teun Putker tot de lappen tekst die Otto bijtend in de microfoon lijkt te spugen.