Vanuit dit gezichtspunt schreef hij De geschiedenis der symbolen, waarin hij onderzoekt in hoeverre bepaalde symbolen van het ene volk op het andere zijn overgegaan en in hoeverre deze symbolen in de loop der tijd van betekenis of vorm zijn veranderd. Hiertoe legt hij eerst de essentie van het symbool uit - namelijk een voorstelling die er geen aanspraak op maakt een zuivere weergave te zijn - en dan de betekenis - namelijk een beeld, dat voldoende is om direct de gedachte aan het voorgestelde op te roepen. In zijn beschrijving van de achtergronden, verschillen en overeenkomsten legt de auteur vooral de nadruk op de belangrijkste symbolen in de geschiedenis, meestal verbonden met de zon, voorspoed en vruchtbaarheid of met kennis of wijsheid. Bijvoorbeeld het kruis (drie- of vierbenig), de driehoek (Heilige Steen), de cirkel (Gevleugelde Bol der Egyptenaren), de boom (Paradijsboom of Levensboom), de staf (Caduceus, staf van Mercurius of latere Aesculaap-slang), het chrisma (monogram van Christus) en de drietand (trisoela der Boeddhisten).