Charlie Megira is een moderne mysterie, zelfs in deze tijd van bijna totale internettoegang. Een snelle zoekopdracht levert weinig meer op dan een paar cryptische artikelen. Zijn korte carrière ontvouwde zich tijdens een verandering van de wacht in de muziekindustrie, die begon met de dood van de compact disc en eindigde kort voor de beursgang van Spotify. Voor een artiest als Megira, die ver weg van een grote muziekuitpost woonde, was er meer chaos dan structuur voor zijn opnames om te bestaan ​​en een publiek te vinden. Zijn muziek was zowel vertrouwd als volstrekt vreemd.

Het raakt de hoeken van de duisternis, een isolatie die zowel eenzaam als zoet is, alles verpakt in een koude gloed die de luisteraar in elke noot trekt, elke melancholische melodie die onopgetekend gebleven ervaringen triggert.

Zijn verschillende projecten brachten muziek uit die begon als een kruising tussen de surfgitaar van Link Wray en de theatrale psychobilly van The Cramps, een wending nam naar gotisch getinte postpunk, en aan het einde van zijn carrière zou hij terugkeren naar zijn vroege muzikale fascinatie voor late jaren 1950 en vroege jaren 1960 rock-'n-roll.

De Israëlische gitarist nam in 15 jaar zeven albums aan materiaal op tijdens zijn veel te korte 44 reizen rond de zon. Gewapend met alleen een Eko-gitaar, een zwart smoking en zijn kenmerkende wrap-around-zonnebrillen, was Charlie Megira een vormverbrekende artiest die uiteenviel terwijl we allemaal naar onze telefoons staarden.