Eric Vloeimans, The Netherlands Symphony Orchestra, Jurjen Hempel

Release datum 06 September 2013 | Buzz | CD niet langer verkrijgbaar

Het ontstaan van Oliver’s Cinema

Vroeger vond ik de accordeon een verschrikkelijk instrument. Een lelijke kitschklank en een bijbehorend repertoire dat reikt van De Kermisklanten en hoempapa tot walsen voor ouden van dagen en circusleut. Kortom, muziek om met een boog omheen te gaan.

Maar ontwikkelingen staan niet stil en opeens merk je dat je mening is veranderd. Na jaren en jaren muziekstudie, wel te verstaan. Je smaakpapillen veranderen. Het is net als met karnemelk, olijven en tomaten. Als kind vond je het vies, en nu opeens lust je het. Na een gedegen opvoeding aan tafel, overigens. Elke keer weer een klein stukje proberen.

Er zijn trouwens ook legio luisteraars die míjn instrument verschrikkelijk vinden. Hard, schel, lelijk, militaristisch. Denk aan De Gebroeders Brouwer, Willy Schobben, Marty en al die andere mannen met hun Gouden Trompet die Il Silencio en O mein Papa spelen. Vroeger vond ik dat mooi, maar nu niet meer. Ja, smaak blijft een complexe materie.

Terug naar de accordeon. Op een van mijn muzikale omzwervingen belandde ik in het Belgische plaatsje Rijkevorsel. Na een concert aldaar dronk ik een pintje aan de bar en in deze goede Belgische sferen kwam de accordeonkwestie weer eens aan bod. Zou er in België geen accordeonist rondlopen die bij mij past? ‘Awel, jazeker’, luidde de reactie, ‘dan moet ge den Tuur hebben!’  Er werd subiet een cd van hem opgezet en de wonderschone improvisaties van Tuur Florizoone betoverden me op slag.

Een afspraak met Tuur was snel gemaakt. Eén telefoontje en het was alsof ik mijn broer ontmoette. Het was het begin van een nieuw duo, dat inmiddels al op een lange reeks geslaagde concerten kan terugkijken.

Er is nóg een instrument waar ik compleet verliefd op ben – de cello. Een sensueel instrument, dat de functie van een bas kan overnemen, maar licht en slank blijft. Een gestreken melodie op de cello klinkt prachtig, als op een zwaardere altviool, maar nog steeds lenig en parmant. En nu ben ik niet alleen een fan van het instrument, maar ook van een iemand die het subliem bespeelt. Hij kent zijn klassiekers, plukt als een jazzvirtuoos, strijkt als een prins en deinst ook niet terug voor elektronica. Hij komt uit buurland Duitsland en heet Jörg Brinkmann.

Wat voor een prachtmuziek zou de ontmoeting van Tuur en Jörg niet opleveren? Die gedachte liet me niet meer los. De eerste gelegenheid die zich voordeed was een concert in een prachtig natuurtheater in het Brabantse Kersouwe. Ieder nam zijn bladmuziek mee, we repeteerden twee uur ter plekke en gingen zo het podium op – op het scherpst van de snede kun je de mooiste dingen ontdekken.

Tuur bracht de muziek mee die hij geschreven had voor een documentaire over mosselen, l’Amour des Moules. Jörg droeg Fellini’s Waltz aan en en mijn bijdrage bestond uit muziek die ik voor Majesteit had gecomponeerd, en de thema’s uit de films Rosemary’s Baby en Cinema Paradiso. Zonder dat we vooraf hadden overlegd, kwam dat allemaal prachtig bij elkaar. Een groot cadeau, evenals het optreden dat fantastisch uitpakte. Ik had er ter plekke nog een broer bij ☺ en op slag was een nieuw trio geboren.

Hoe verzin je een naam voor  een nieuw trio? Na lang brainstormen keek ik zomaar eens wat een anagram zou opleveren. En inderdaad, opnieuw een groot cadeau: Eric Vloeimans = Oliver ’s Cinema.

1. Aladdin
2. Prince Henri
3. Cinema Paradiso
4. Les Vapes
5. L'Amour des Moules
6. Imagining
7. Seggiano's Eve
8. Fellini's Waltz
9. Slow Motion
10. Rosemary's Baby
11. Papillon
12. Slow Tango
13. Bambi
14. Rosa Turbinata

Eric thanks:
Tuur and Jörg for sharing their wonderful musicianship. Luc de Vrij from The Singer Rijckevorsel for hyping me into Tuur.
Marcel van den Broek, Anne de Jong, Hein van de Geijn, every one at Challenge, Bert van der Wolff, Maarten Corbijn, European Cultural Foundation, Kinan Azmeh, Erik van den Berg, Frank van Herk, Susanna von Canon, Jacqueline Specken.

Eric plays a Hub van Laar trumpet