Moeten we onze rug buigen om onze kunst te blijven beoefenen?
In 1936 nam generaal Ioannis Metaxas in Griekenland de
macht over, vestigde een dictatuur en voerde censuur in. Alle
liederen waarin oosterse toonladders, rebetikas, voorkomen,
zijn verboden omdat ze als subversief worden beschouwd.
De politie plunderde cafés, vernielde instrumenten en brak
de vingers van muzikanten die deze muziek bleven spelen.
Katina is de eigenaresse van een café waar muzikanten uit
Rébétiko en hun twee zangeressen, Bèba en Marika, welkom
zijn. De vraag die ze stelt is ogenschijnlijk eenvoudig: of ze
stemmen ermee in om van register te veranderen en hun
traditionele instrumenten op te geven om samen te kunnen
blijven spelen en een inkomen te kunnen verdienen, of ze
weigeren en raken allemaal werkloos en zijn ze veroordeeld
tot een andere baan. Zoals een van hen zegt: “Wij hebben
het ongeluk dat we alleen maar zijn wie we zijn, in een wereld
die niet langer wil zijn wie we zijn.”
Met Rébétissa heeft David Prudhomme een indrukwekkende
graphic novel gemaakt over de noodzaak om je passie te
blijven beleven wanneer dat verboden is.
David Prudhomme