De 19e eeuw was voor de westerse geschiedenis een cruciale tijd, vanwege een revolutionaire fase die niet alleen het politieke klimaat, maar ook de kunst en meer in het algemeen de smaak beïnvloedde. De basis voor deze verandering werd al in de jaren veertig van de achttiende eeuw gelegd, toen de behoefte aan een nieuwe, nuttige en leerzame kunst ontstond, in tegenstelling tot het frivole en “luchthartige” van het rococo. Als voorbeeld gold, zowel in esthetisch als moralistisch opzicht, de Grieks-Romeinse Oudheid, waarvan werd gedacht dat door die te imiteren de ware schoonheid van de natuur kon worden bereikt. De resultaten van een dergelijke revolutie waren onvoorspelbaar en de historische gebeurtenissen stortten al snel de denkwijzen die eraan ten grondslag hadden gelegen in een crisis.