Iris Le Rütte (1960) is beeldend kunstenaar en dichter. «Alles verandert, niets vergaat» is haar nieuwe oeuvrecatalogus

Le Rütte woont en werkt in Amsterdam en is bekend vanwege haar sculpturen, tekeningen en poëzie. Haar werk wordt gezien als semi-realistisch, ambigu en poëtisch, en wordt gerekend tot ‘de nieuwe figuratie’, de wedergeboorte van de vertelling en het symbool in de beeldende kunst. Beelden en monumentaal werk van Le Rütte zijn te vinden in de publieke ruimte van tal van steden alsook in diverse toonaangevende kunstcollecties.

Tot haar bekendste werken behoren de spraakmakende groep dromedarissen ‘Fata Morgana’ aan de Amsterdamse Wibautstraat, haar ‘Rozenboom’ in Zwolle die een jaarlijkse herdenkingsplek is geworden en het beeld in Goirle ter ere van meervoudig olympisch schaatskampioen Ireen Wüst. Werk van haar bevindt zich ook in musea zoals Beelden aan Zee en Museum Kranenburgh, en in de vaste collecties van onder meer Ahold en Akzo-Nobel.

Le Rütte exposeert regelmatig in binnen- en buitenland, zoals in Singer Laren, museum Beelden aan Zee te Den Haag, op de internationale beeldententoonstelling ‘Blickachsen’ in Bad Homburg en in Museum Kranenburgh. Tevens is zij bekend vanwege haar sculpturen voor een keur aan culturele prijzen, waaronder de Heldringprijs van NRC, de IJ-prijs van PwC en de gemeente Amsterdam, en de Blijvend Applaus Prijs voor podiumartiesten. Haar beeldenreeks op het dak van het ziekenhuis OLVG in Amsterdam werd genomineerd voor de Elisabeth van Thüringenprijs.

Tekeningen van haar hand verschenen en verschijnen in talrijke boeken, tijdschriften en kranten, zoals NRC Handelsblad en Hollands Maandblad. Haar poëzie verschijnt onder andere in Hollands Maandblad en het tijdschrift Dichter. van Plint, en werd opgenomen in diverse bloemlezingen. Le Rütte publiceerde twee succesvolle bundels met gedichten en tekeningen: ‘Ik dicht je bij me’ (negende druk, 2025) en ‘Ik mis je van dichtbij het meest’ (tweede druk, 2025).

‘Iris Le Rütte is een multidisciplinaire kunstenaar die haar visie op poëzie, beeldende kunst en menselijke emotie verweeft in haar werk. […] Een terugkerend motief in haar dier- en mensfiguren zijn symbolische antennes, die emoties en interacties versterken en suggereren dat het vermogen tot empathie onder druk staat in een digitale wereld.’
Renée Korbee – ‘Beeldenmagazine’