In deze Muur komt in het lange interview van Nando Boers met Milan Vader en in het verhaal van Thomas Sijtsma met Ide Schelling hetzelfde thema aan de orde. Steeds vaker lees je over renners die klagen dat ze in de hectiek van de koersen hun autonomie zijn kwijtgeraakt. Ze zijn zo strak en dwingend ingekapseld in trainingsschema’s, data en voedingsregimes dat ze de belangrijkste reden dat ze ooit met wielrennen zijn begonnen dreigen kwijt te raken: de lol.Ierder was dat voor Tom Dumoulin reden om ermee te kappen en begin dit jaar stopte de Giro-winnaar van 2025, Simon Yates, plompverloren met fietsen. Thymen Arensman beleefde een vergelijkbare crisis. En dat zijn dan nog maar de bekendste voorbeelden.

Ploegen laten steeds minder aan het toeval over. Controledwang en dataïsering gaan onherroepelijk ten koste van de vrijheid van de renners. Sommige atleten kunnen met die ontwikkeling omgaan en floreren er zelfs bij, maar een groeiende groep loopt erin vast.

Gechargeerd: wielrennen, een sport die de massa moet vermaken, verschaft zijn eigen beoefenaars steeds minder plezier. De sport die bij uitstek wordt geassocieerd met vrijheid en avontuur, staat steeds meer voor dwangmatige onvrijheid. Ide Schelling: ‘Het is mooi geweest, ik heb hier geen zin meer in. Hier ben ik geen prof voor geworden. Niet op deze manier.’

Plus: Frank Heinen ging op zoek naar het oorlogsverleden van Gent-Wevelgem – de koers die tegenwoordig anders heet. Wiep Idzenga gaat terug naar de spectaculaire aflevering van 2015. Erik Brouwer dook in de archieven en vond Gerrit de Wit, renner in een andere tijd. Sam Oomen vergelijkt Pro Cycling Manager met de werkelijkheid en Ruurd Edens zocht en vond de oude ‘Paco’ Mancebo, de nummer drie van de Tour van 2005 die van geen ophouden weet. Bart Jungmann richt een standbeeld op voor Steven Kruijswijk en onze huisdichter Willie Verhegghe wierp zich op Jan Raas. Ten slotte: Edwin Winkels begint in dit nummer aan een serie over legendarische beklimmingen en opent dicht bij huis in Huy.