Het titelnummer is eigenlijk al reden genoeg op dit album aan te prijzen, waarbij Byard Lancaster een wonderschone melodie wegfluit. De gehele LP barst echter van de muzikaliteit, waarbij er een glansrol is weggelegd voor free-gitarist Sonny Sharrock. Her en der steekt er subtiele maar voor die tijd radicale studio-trucage de kop op, totdat de boel vakkundig wordt afgebroken en de duisternis in wordt gekegeld op de doomy afsluiter Satan. Kortom, bijzonder sterke en toegankelijke jazzplaat met desondanks genoeg free trekjes voor de avontuurlijke luisteraar.