Van achter zijn cameralens komt Diego Franssens steeds dichter bij zijn ouder wordende vader, bij de persoon Herman. 

“Hoeveel mensen spelen hun ouders kwijt zonder ze echt te kennen? Gewone mensen uit gewone Vlaamse dorpen verdwijnen snel, maar dit is wel mijn vader. Ik wil hem niet vereeuwigen of verheerlijken, maar ik wil wel een bewijs dat hij bestaat. Net zoals ook mijn moeder heeft bestaan. Mijn vader probeert zich te verstoppen, en ik probeer hem te zien. Soms draagt hij fluo, maar verstopt hij zich extra hard."

Als fotograaf is Diego Franssens al jaren aan de slag voor Vlaamse nieuwsmedia als De Tijd, Knack en Humo, wielerblad Bahamontes en diverse cultuurhuizen. Wanneer Diego Franssens mensen portretteert, is dat met open vizier en met volle concentratie voor wie voor de lens staat of zit, hangt of springt, denkt of praat, lacht of huilt.