Dit ontroerende schilderij uit 1849 toont Louis Gallait op zijn meest romantische. Een vrouw zit bij de zee met haar naakte kindje op de arm, gehuld in een prachtige doek die over haar hoofd en schouders valt. Aan haar voeten waakt een trouwe hond. Het tafereel straalt een diepe melancholie uit, alsof zij door het leven verlaten is en alleen nog haar kind en haar huisdier heeft.

Gallait was een meester in het uitbeelden van grote emoties en menselijk drama. Deze Belgische romantische schilder, beroemd geworden met zijn monumentale historieschilderijen, laat hier zien dat hij ook de stille, persoonlijke momenten prachtig kon vastleggen. De zachte kleuren en de serene kustlijn versterken het gevoel van eenzaamheid en contemplatie.

Dit kunstwerk maakt deel uit van de collectie van het Amsterdam Museum.