Het titelloze debuut van Jeanines uit 2019 was een indiepop-tour-de-force die putte uit een diepe reeks doe-het-zelf-pop-invloeden en de aandacht trok van ver buiten de internationale pop-underground. Nu zijn ze terug met "Don't Wait For A Sign", en het is een echt pareltje. Nu de band geografisch verdeeld is en geraakt door het isolement en de onzekerheid van de pandemie, is het nieuwe album van Jeanines dieper en een beetje donkerder dan hun debuut.

De folkinvloeden voelen meer uitgesproken, soms herinnerend aan vroege Fairport Convention of Vashti Bunyan, maar ook aan indiepop-toetsstenen als Dear Nora, The Aislers Set en de vele bands van Pam Berry. De dertien nummers op "Don't Wait For A Sign" laten een band horen die hun idioom volledig beheerst' een briljant meeslepende mix van tijdloze invloeden verlicht door onderscheidende songwriting en scherpe teksten. De arrangementen zijn altijd op punt, vol interessante overgangen en modulaties, maar nooit kieskeurig of in de weg van de nummers zelf.

De zang van Alicia Jeanine komt hier echt tot leven, rijker en zelfverzekerder, en vaak gelaagd in harmonie. Tweede albums kunnen lastig zijn, maar met 'Don't Wait For A Sign' slaagt Jeanines erin om op hun geweldige debuut voort te bouwen met goed uitgewerkte songwriting, unieke melodieën en feilloos sympathieke productie.