Het is de zomer van 2024. Op vakantie in Frankrijk overlijdt de vader van Anne volkomen onverwacht. Drie weken later moet ze aan het afstudeerjaar van de illustratie-opleiding beginnen. Hoe doe je dat, als je je plotseling midden in een heel groot verdriet bevindt? Anne besluit: ik ga een installatie met wegwijzers maken. Verkeersborden. Ze helpen niet, maar ze verbeelden wel het zoeken naar een route, het zoeken naar een handleiding voor de chaos van een acute rouwochtendspits.

Het boek opent met Annes persoonlijke verhaal. Daarna zien we de 92 borden, die kleurrijk zijn, pijnlijk en soms troostrijk – met steeds een scherp gekozen zin ernaast. De borden zijn verdeeld over vier afdelingen: het horen van het bericht, het regelen van de uitvaart, de periode erna, en de herinneringen. Mourning Traffic eindigt met een handreiking naar iedereen die met de dood van een geliefd iemand te maken krijgt.