Waar ik maar kijk zie ik mensen grenzen oversteken, opnieuw beginnen, migreren. Zij zien hoe de naam, grens en vlag van hun land verandert, hoe de geschiedenis op een even dramatische als chaotische manier ingrijpt in hun leven.' Caryl Phillips is gefascineerd door uitsluiting en integratie, door ontwortelde mensen, die op drift zijn geraakt. Phillips ziet een nieuwe wereldorde ontstaan, waarin steeds meer mensen verhuizen naar een ander land, een andere cultuur. Aan de hand van oorspronkelijke geesten als Derek Walcott, V.S. Naipaul, J.M. Coetzee en Zadie Smith geeft Phillips verrassende nuanceringen van de veelbesproken multiculturele samenleving. Maar Phillips' scherpe blik reikt verder dan de literatuur: hij schrijft ook over Linton Kwesi Johnson en Marvin Gaye, over het Afrika van zijn voorouders en over St. Kitts, het eiland van zijn jeugd. Phillips is persoonlijk, gevoelig, geëngageerd en nergens zwaar op de hand: zijn proza is glashelder en elegant.