Isfahan is een oude stad, maar kreeg bekendheid tijdens de Safivid-dynastieën van de 16e en 17e eeuw. De meest bekende Safavidische was Shah Abbas, de hoofdstad die in Isfahan was opgericht. Bekende monumenten zijn de Maidan-i Shah Square, waar polowedstrijden in de voorkant van de regenten werden gespeeld, lang voordat de Engelstalige polo. Het plein is nu op de UNESCO-lijst van cultureel erfgoed dat beschermd moet worden. De Ali Qapu Palace was het koninklijk paleis waarvan het plein kon worden geïntegreerd. Tegenover deze leugens de prachtige Imam Moskee. Een Perzisch gezegde beschrijft Isfahan als de helft van de wereld, en in vroegere tijden was het een wereldstad van kunstenaars en filosofen. De bevolking bedraagt ​​nu 1,6 miljoen. Veel tapijten uit de 16de en 17de eeuw, die nu in musea, worden gesproken te zijn van Isfahan, en de stad is nog steeds beroemd om zijn tapijten. De patronen zijn vaak afkomstig van oude tapijten, terwijl de tegel en mozaek werk ook inspireert de knopers. De knop is gemiddeld tot goed en de oudere tapijten hebben katoen schering en inslag, parallelle draden in nieuwere tapijten deze te vervangen. De stapel van veel nieuwere tapijten is kurk - fluweel als wol, van oudsher uit de eerste afschuiving van de lammeren. Een nieuwere tendens wordt het knopen van het beeldtapijt, vaak met scnes vormen Omar Khayyam. Het dorp Najafabad in het westen van Isfahan knopen grof tapijten, vaak in grote maten. De Isfahan tapijten zelf worden geproduceerd in alle soorten en maten, met de kleinere vaak wordt fijn geknoopt. De kleuren zijn meestal goed en helder.