Van de Ferrari 250 GTO zijn slechts 39 stuks gemaakt. Dit maakt de auto tegenwoordig een echt verzamelobject. De Ferrari 250 GTO is zo beperkt en gewild dat deze auto onlangs voor 70 miljoen (!) dollar is verkocht. Elke GTO die we op papier hebben gezet is gebaseerd op de echte configuraties van de chassisnummers hieronder.

Chassis: 3223GT

Eind 1961 was dit de allereerste 250 GTO die werd gebouwd. Na een veelbelovend debuut op Bridgehampton voerde hij met succes campagne op Nassau waar Lorenzo Bandini in één race de GT-klasse won en Charles Hayes in twee. De racecarrière ging een paar jaar door en in 1966 werd de GT-klasse gewonnen in de 24 uur van Daytona in handen van de toenmalige eigenaar Larry Perkins en Jack Slottag. Later dat jaar werd het chassis van de 3223GT uit de hedendaagse racerij gehaald. Met uitzondering van een decennium in de jaren negentig en begin 2000, toen het in Japanse handen was, bleef hij van een Amerikaanse eigenaar. De huidige eigenaar verwierf de eerste GTO in 2004 en liet deze restaureren naar de Daytona klasse winnende configuratie.

Chassis: 3387GT

Na een korte test op Monza, waar een achterspoiler aan de staart werd toegevoegd voor de aërodynamische stabiliteit, werd deze, de tweede 250 GTO, verscheept naar Luigi Chinetti in de Verenigde Staten. Na ontvangst nam hij hem mee in de Sebring 12 Hours voor de fabriekscoureurs Phil Hill en Olivier Gendebien. Zij positioneerden zich als tweede overall en eerste in de klasse en behaalden de eerste grote overwinning van het type. Kort daarna is hij verkocht aan Bob Grossman, die met de auto campagne voerde aan beide zijden van de Atlantische Oceaan tot het voorjaar van 1963. De latere eigenaar Mike Gammino bleef tot eind 1965 met de auto racen. Na een paar keer van eigenaar te zijn gewisseld, verwierf de huidige Amerikaanse eigenaar in 1997 de Sebring-klasse winnende GTO.

Chassis: 3445GT

Verkocht aan de Italiaanse kapitalistische racer Sergio Bettoja via Luciano Conti, maakte deze 250 GTO zijn debuut op de Parma-Poggio heuvelklim in juni 1962. In april 1963 is het 3445GT chassis verkocht aan Ulf Norinder, die het liet spuiten in de Zweedse nationale racekleuren. In 1965 is het door Drogo gereorganiseerd voor gebruik op de weg. De latere eigenaar Robs Lamplough verongelukte de auto in de jaren zeventig en liet hem restaureren in de oorspronkelijke configuratie. Sindsdien is hij door verschillende Amerikaanse en Japanse handen gegaan tot hij in 2005 door de huidige eigenaar werd overgenomen. Hij heeft de auto intensief gebruikt totdat hij bij een ongeluk tijdens de GTO 50e tournee in 2012 beschadigd is. Chassis 3445GT is vervolgens toevertrouwd aan Ferrari Classiche voor een uitgebreide restauratie. Hij is voltooid in 2015 en is sindsdien aan beide zijden van de Atlantische Oceaan geracet en tentoongesteld.

Chassis: 4219GT

Chassis 4219GT is nieuw verkocht aan de Amerikaanse Mamie Spears Reynolds, die een erfgenaam was van het tabaksfortuin van Reynolds. Ze stapte in de auto voor Pedro Rodriguez in de Daytona Continental van 1963, die de jonge Mexicaan prompt won. In mei 1963 is hij verkocht aan Beverly Spencer. Nadat hij in 1964 met pensioen is gegaan, is hij gekocht door George C. Dyer Sr., die hem donkerblauw liet schilderen. Hij gebruikte de auto dagelijks en leerde zijn zoon ook rijden in de GTO. Hoewel hij inmiddels weer van eigenaar is veranderd, heeft hij in 1993 de prachtige blauwe lak behouden en is hij nog steeds een van de meest originele 250 GTO's die er bestaan.

Chassis: 3505GT

Afgewerkt in de ooit opvallende Laystall kleuren was dit de eerste rechtsgestuurde 250 GTO. Stirling Moss, een mede-eigenaar van de auto, zou ermee gaan racen, maar door de crash die hij in Goodwood maakte, kon hij er nooit mee rijden. In plaats daarvan racete Masts Gregory en Innes Ireland voor het UDT-Laystall-team, met een regelrechte overwinning in de Tourist Trophy op Goodwood voor het laatste. Het volgende seizoen voerde een nieuwe Oostenrijkse eigenaar campagne om hem rood te laten spuiten. Onder de volgende eigenaren waren bekende verzamelaars zoals de Harrison Brothers, Harry Leventis, Yoshino Matsuda en Eric Heerema. In 2012 is hij gekocht door de huidige custodian, die een beroemde $35 miljoen betaalde, wat op dat moment de hoogste prijs was die ooit voor een auto is betaald.

Nu hebben we dit circuit op papier gezet en hij is nu voor jou verkrijgbaar. Heb jij een andere droomauto kijk, dan verder in onze webshop tussen de andere designs!